Kysuca, Kysuca....

Znany nostalgiczny hymn Kysuca sugeruje, że Kysuce leżą w północnej części Słowacji w surowym klimacie, gdzie woda była i jest zawsze zimna ... a życie było bardzo trudne, ciężkie. Tylko w latach 1899 - 13, wyemigrowało ze Słowacji prawie 2,5 mln osób, w większości z północnej Słowacji, reprezentujących najmniej połowę słowackiej ludności. Ludzie uciekali nie tylko przed niewymowną biedą, lecz także z powodu ucisku narodowego (madziaryzacja w szkołach, biurach, a nawet w kościołach).

Taki los na końcu 19 i początku 20 wieku złapał narzeczonych Stefana Čerňana i Annę Lučanovą z Vysokiej nad Kysucą. Stefan Čerňan oprócz pola posiadał tartak wodny.. Rolnictwo na Kysucach było mało skuteczne, ponieważ był to region, w którym "sieli ziarno i żali kamień". Tartaki wodne wtedy traciły swój dawny efekt ekonomiczny i znaczenie (w Čadcy powstał tartak parovy ), więc młody, bardzo pracowity, przedsiębiorczy i nieustraszony Stefan Černan, nie widząc możliwości ich istnienia i utrzymania na Kysucach, postanowił szukać przyszłości dla siebie i swojej rodziny w dalekiej zagranicy, „w kraju tysiąca możliwości" – w Ameryce, w Stanach Zjednoczonych.

Młody Stefan Cernan emigruje w 1900 roku do Ameryki i osiedlia się w Chicago. Zaczął, prawie jak wszystcy słowacki emigranci, pracować w kopalniach węgla kamiennego. Wkrótce, w 1903 roku, przychodzi do niego jego młoda, 22-letnia narzeczona Anna i w tym samym roku również wzieli ślub. Z zaoszczędzonych pieniędzy kupił mały domek na Hoyne Avenue w południowym Chicago. W 1904 roku (16 kwietnia), młodej parze małżeńskiej urodził się pierwszy syn George Andrew Cernan (w Ameryce znak miękkości nad C zanika a nazwisko jest wymawiane "sernan"), potem drugi, Steve, który został nazwany po ojcu.

Praca w kopalniach a także zanieczyszczone powietrze w Chicago dokonały swoje. Stefan ma problemy z płucami i szuka wyjścia z tej sytuacji. Odnajduje go w 1930 roku w nowym środowisku, na północy, w stanie Wisconsin, w miejscowości Antigo, otoczonej gęstymi lasami, w której urządza mały 32-hektarowy rancz bydła. Jakby powrócił do rodzinnego środowiska i Kysuckiego sposobu życia: orka, sianie, zbiór siana i słomy, bydło hodowlane, dojone mleko, masło ... i cięcie drewna.

Chociaż Stefan Cernan był krępym mężczyzną (150 cm, 55 kg), był bardzo pracowity, wytrwały, celowy i uczciwy. Co raz postanowił, w to wierzył a także wykonał. Ale był też trochę konserwatywny. Nie lubił nowości (maszyn, energii elektrycznej), dopóki się nie przekonał o ich zaletach. Nawet w Ameryce nie stracił miłośći do ojczyzny, do Kysuc, do Słowacji. I tu również zaszczepiał do dzieci i wnuków, zwłaszcza do Eugena, który urodził się w Chicago, w stanie Illinois, 14 marca 1934.

To było pod koniec Wielkiego Kryzysu, kiedy nie widziano nowych głodnych szyi zbyt miło. W 1935 roku, kiedy miał Eugene zaledwie rok, zmarli dziadek i babka Cihlářowie, więc nie mogli mieć znaczącego wpływu na Eugena.

Eugene-Gene był bardzo żywym dzieckiem. Ciągle chciał być z ojcem w warsztacie. Andrew Cernan pracował w fabryce do emaliowania wyrobów metalowych z siedzibą w Kansas. W czasie młodości Eugeniusza ale produkcja zbankrutowała, a ojciec pozostawał bez pracy. Wkrótce małżonkowie sprzedali dom i musieli przyjąć czynszę przy Dwudziestej Trzeciej Avenue w pobliżu Bellwood. Andrzej był powszechnie zdolnym człowiekiem. Co robił, starał się robić z najwyższą doskonałością a tę cechę zaszczepiał także do syna od jego młodości. W garażu miał warsztat z różnymi narzędziami, maszynami, składnikami, gdzie móg się to i owo nauczyć. Był prawdziwym mistrzem wielu rzemiósł.

Dziadkowe gospodarstwo w Antigo było daleko od Chicago, około 350 km, co w amerykańskim rozumieniu nie jest tak daleko. Cernanowska młoda para z dziećmi odwiedzala dziadka i babciu dość często, zwłaszcza podczas sezonowej pracy w polu, kiedy każda ręka była miło widziana. Pomagał każdy, kto wiedział i mógł, oczywiście i Gene, ten szczególnie podczas pracy z końmi. Wynagrodzeniami były produkty: warzywa, ziemniaki, drób, mięso wieprzowe a nawet wysokiej jakości cielęcina.

Choć Eugene Young dziadkowi chętnie pomagał przy zbiorze siana, zboża i innymi robotami, jego zainteresowanie i podziw się coraz bardziej koncentrował na odstawione maszyny: w szczególności na stary cud - samochód umieszczony w szopie.

Młodego Eugena później zainteresowały bohaterskie walki pilotów morskich lotniskowców. Były obrazy Pearl Harbor, Midway, Wake Island, Guadalcanala. Był zafascynowany pracą pilotów myśliwców. Już jako osiemlatek poczuł pragnienie zostać pilotem na lotniskowcu morskim. To była radykalna decyzja na całe życie,która młodego Eugeniusza nigdy nie opuściła.

Eugeniusz rozpoczął jako 7-letni uczęszczać do Szkoły Podstawowej w Roosevelt Bellwood. Zawsze osiągał bardzo dobre wyniki. Siódmą i ósmą klasę szkoły podstawowej ukończył już w Mc Kinley School w Bellwood. 1948 roku przeszedł na średni stopień szkoły średniej Provisio High School w Mayvoode. Tam również osiągał doskonałe wyniki, gdy wśród 762 studentów zajął 14 miejsce na rzecz postępu.

Po ukończeniu szkoły średniej w 1952 roku, jego ojciec nalegał, żeby Eugene ukończył najlepszą wyższą uczelnię techniczną. W Ameryce to nie było łatwe, ponieważ studia wymagali dużo pieniędzy. Najlepszą szkołą była wtedy Massachusetts Institute of Technology, ale to było dla rodziny niedostępne finansowo. W celu utorować drogę do wyznaczonego celu - aby stać się pilotem i jednocześnie spełnić życzenie ojca, rozpoczął studia na Purdue University w Lafayette.Miasto Lafayette w stanie Indiana. Miało około 44.000 mieszkańców.

Świetnie zdanym egzaminem spełnił Gene wymagania egzaminu wstępnego dotyczącego pełnego stypendium. Zapisał się na studia programu NROTC (Navy Re Korpusu Szkolenia Oficerów ) - Marine Corps dla oficerów rezerwy, specjalizujących się na inżynerię elektrotechniczną. Po czterech latach udanych studii został wyeliminowany jako członek Navy z tytułem bakałarz z godnością porucznik. Słuchacz Uniwersytetu Purdue w czasie letnich wakacji miał obowiązek służyć w marynarce, ćwiczyć na statku marynarki wojennej. Gene po raz pierwszy służy na statku Roanoke. Na statku jednak brakuje mu tego, co najbardziej interesuje Eugeniusza – Samolotów.

Po II wojnie światowej, nauka i technologia została przeniesiona wyżej na spirali ludzkiej wiedzy. Air Force nabrały nowej jakości. Pilot Test Jack Yeager pierwszy przekroczył próg dźwięku, osiągając prędkość ponaddźwiękową, otwierając drogę dla samolotów naddźwiękowych. Wernher von Braun Space Flight opublikował studium Space Flight and program for international scientific research (lotów kosmicznych, międzynarodowego programu badań naukowych.)

Mlodego EA Cernana rewolucyjnae nowości głęboko zainteresowały i wywierały wpływ na jego przyszłe życie, dostarczały mu nowe perspektywy i możliwości na przyszłość. Mógł marzyć w szerszym horyzoncie. Do tej pory postrzegał jako granicę niebo, i nagle zaczyna rozumieć, że we wszechświecie nie ma ograniczeń. Na Purdue University studiowali tacy studenci jak Neil Armstrong, Roger Chaffee, Gus Grissom, którzy za kilka lat stali się astronautami.

Po ukończeniu Uniwersytetu Purdue za doskonałe wyniki naukowe i dobrą rekomendację może stać się kandydatem na stanowisko dowódcy w jednostce NROTC. Jeszcze nie wiedział, czy ma realną szansę, aby dostać się do szkoły lotniczej i stać się w końcu pilotem.

Po krótkim kursie lotnictwa rozpoczyna w styczniu 1957na samolocie pojedynczym, po 30 godzinach lotów w Whiting Pole przechodzi do T-28 myśliwców w formacji, szkoli się w dziennej i nocnej nawigacji. Po ukończeniu 100 godzin lotów, przenosi się do miednicy Field, która jest wyraźnie określona, aby stać się prawdziwymi pilotem.

Pewnego dnia czekał na lotnisku lnternational Airport w Los Angeles przed kasą na bilet lotniczy. W kolejce kilku osób przed nim stała stewardka, piękna, szczupła blondynka Barbara, która oczarowała go od pierwszego wejrzenia. Wielka miłość na dzień zaczyna nabywać określone kontury. Kto mógłby się oprzeć szczupłemu, 181 cm wysokiemu porucznikowi marynarki o niebieskich oczach a co więcej jeszcze pilotowi! Nie mogła się oprzeć Barbara. Kiedy miłość trwała prawie dwa lata, Eugene poprosił ją w marcu 1961 o rękę.

W dniu 20 lutego 1962 obserwowali razem lot Johna Glenna w telewizji - pierwszy Amerykanin w rakiecie na orbicie wokół Ziemi. Obaj są nadchnieni. Barbara mówi:,, Nie chcesz robić coś takiego?" Gene powiedział:,, Piekło, oczywiście, że chciałbym". Gene nieśmiało rodzi nowe marzenie - zostać astronautą.

Po studiach inżynierii lotniczej w Monterey go w lecie 1963 NAVY uwzględniła również w swoim liście 400 kandydatów na astronautów i NASA później go nominowała między 14 pilotów, przyszłych astronautów.